Wszystko, co robimy i mówimy, wszystko, co czujemy i o czym myślimy, nosi tę samą maskę i ten sam kostium. Bez względu na to, jak dokładnie byśmy się obnażali, nigdy nie będziemy nadzy, bo nagość to kwestia stanu duszy, a nie zdjęcia ubrania. I tak, odziani w ciało i duszę, w rozmaitych strojach tak z nami zrośniętych jak pióra z ptakami, przeżywamy szczęśliwi lub nieszczęśliwi tę krótką chwilę, którą nam dali bogowie, abyśmy im dostarczyli rozrywki — jak dzieci, które zabawiają dorosłych, udając coś poważnego.

Mój świat jest wytworem umysłu. Jest subiektywny, podzielony na części, przemijający i osobisty. Jest konstrukcją, której łącznikiem jest pamięć i wyobraźnia. Nie można go z nikim dzielić i nie można go ujrzeć tak, jak ja go widzę. W moim świecie jestem zupełnie osamotniony, opanowany przez marzenia senne, które nazywam życiem. Ten świat, który rzeczywiście istnieje, jest wspólny nam wszystkim, otwarty dla każdego.

Życie jest jak krajobraz. Można je opisać tylko z perspektywy odległości. Jednak prawdziwa podróż nie polega na poszukiwaniu nowych krajobrazów, tylko nowego spojrzenia.

Problemem nie jest to, „Czy nasze pragnienia są zaspokojone, czy też nie?” Problemem jest to, „Skąd mamy wiedzieć, czego pragnąć?” Nie ma nic spontanicznego, nic naturalnego w ludzkich pragnieniach. Nasze pragnienia są sztuczne. Musimy zostać nauczeni tego, by pragnąć. Fotografia i film są najbardziej perwersyjnym rodzajem sztuki. Nie dają ci tego, czego pragniesz, ale mówią ci o tym jak pragnąć.

Żeby ujrzeć coś wyraźnie, wystarczy zmiana punktu widzenia.

Nie chodzi o to, na co się patrzy, ale co się widzi.

Wszystko zostało wymyślone z wyjątkiem tego, jak żyć. Istnieć — to tworzyć własne istnienie.

Sztuka zaczyna się tam, gdzie kończy się świadomość. Dlatego musimy wymyślać kłamstwa dla tych, którzy wymagają wyjaśnienia.

Love can sometimes be magic. But magic can sometimes … just be an illusion.

Nie wiem, co jest dobre, a co złe, co dozwolone, a co niedozwolone; nie potrafię potępiać ani pochwalać. Nie ma na tym świecie żadnego pewnego kryterium ani żadnej spójnej zasady. Zdumiewa mnie fakt, że są jeszcze ludzie troszczący się o teorię poznania. Jeśli mam być szczery, mało mnie obchodzi względność naszego poznania, jako że ten świat na poznanie nie zasługuje. Są doświadczenia, po których człowiek nie może już dalej żyć. Czujemy wówczas, że cokolwiek byśmy robili, nie ma to już żadnego znaczenia. Gdy bowiem człowiek dotarł do granic życia, codzienne gesty i zwykłe dążenia tracą wszelki urok i czar.